F-16 (IV g.)

Mikojan-Gurewicz MiG-15 jest radzieckim myśliwcem odrzutowym zaprojektowanym przez Michaiła Gurewicza i Artoima Mikojana. MiG-15 jest jednym z pierwszych udanych odrzutowych myśliwców o skośnym układzie skrzydeł. Swoją niebywałą sławę zdobył podczas wojny w Korei, znacznie przewyższając (szczególnie na początku) wszystkie inne myśliwce odrzutowe. MiG-15 służył także jako punkt do rozwoju bardziej zaawansowanego MiGa-17. MiG-15 został wyprodukowany w liczbie ponad 12,000 sztuk i uznaje się, że jest to ilościowy rekord produkcji odrzutowego samolotu myśliwskiego. Wliczywszy zagraniczną produkcje licencjonowaną jest to prawdopodobnie ponad 18,000 sztuk. MiG-15 jest często obok F-86 Sabre uznawany za jeden z dwóch najlepszych myśliwców Wojny Koreańskiej i swojej ery. W kodowaniu USAF/NATO MiG-15 nosi poniższe oznaczenia:

MiG-15 (USAF "Typ 14",] NATO "Fagot")
MiG-15P (USAF "Typ 19", NATO "Fagot")
MiG-15UTI (USAF "Typ 29", NATO "Midget")

W kolejności alfabetycznej:

Afganistan, Albania, Algieria, Angola, Bułgaria, Burkina Faso, Chiny, Czechosłowacja Egipt, Finlandia, Gwinea, Gwinea Bissau, Indonezja, Irak, Jemen, Kambodża, Korea Północna, Kuba, Libia, Madagaskar, Mali, Maroko, Mongolia, Mozambik, Niemcy Wschodnie (NRD), Nigeria, North Jemen, Pakistan, Polska, Południowy Jemen, Północnego Wietnamu, Republika Konga, Rumunia, Somalia, Sri Lanka, Stany Zjednoczone, Sudan, Syria, Tanzania, Uganda, Węgry, Wietnam, ZSRR,

Dane podstawowe

Kraj pochodzenia:	ZSRR
Producent:	MiG
Pierwszy lot:	31 grudnia 1948
Data wprowadzenia	1949
Wyprodukowana ilość:	+- 18,000

Dane techniczne

Załoga:	1 lub 2 pilotów
Rozpiętość:	10.08 m (33 ft 1 in)
Długośćt:	10.11 m (33 ft 2 in)
Wysokość:	3.70 m (12 ft 2 in)
Pow. skrzydeł:	20.6 m² (221.74 ft²)
Profil lotniczy:	TsAGI S-10 / TsAGI SR-3
Masa własna:	3,580 kg (7,900 lb)
Masa z paliwem:	4,960 kg (10,935 lb)
Maks. startowa:	6,105 kg (13,460 lb)
Napęd:	MiG-15: 1 × Klimow RD-45 MiG-15 bis: 1 × Klimow WK-1
Moc:	RD-45: 22,2 kN (2270 kG) WK-1: 26,5 kN (2700 kG)

Osiągi

Prędkość maksymalna:	1,075 km/h (668 mph)
Zasięg maksymalny:	1,200 km, 1,975 km z zewnętrznymi zbiornikami paliwa (745 mi / 1,225 mi)
Pułap maksymalny:	15,500 m (50,850 ft)
Prędkość wznoszenia:	50 m/s (9,840 ft/min)
Maks. obciążenie skrzydeł:	240.8 kg/m² (49.3 lb/ft²)
Stosunek ciąg/masa:	0.54

Model Focke Wulf Ta 183 - niemieckiego odrzutowca posiadającego skośny układ skrzydeł. MiG-15 korzysta z rozwiązań tego samolotu.

Eksperymentalny samolot Mig-8 Utka. Kolejny prototyp który przyczynił się do zastosowania skośnego układu skrzydeł.

Zwycieski prototyp I-310.

Prototyp konkurenta zakładów MiG - Lavochkin La-168. Nie został wybrany do dalszego rozwoju.

Pierwsza wersja produkcyjna MiGa-15.

Kokpit MiGa-15.

Większość wczesnych myśliwców była zaprojektowana jak śmigłowe myśliwce o prostych skrzydłach, co znacznie ograniczało ich prędkość maksymalną. Niemieckie doświadczenia w czasie II Wojny Światowej wykazały, że skośny układ skrzydeł znacznie polepsza tunel aerodynamiczny. Radzieccy konstruktorzy szybko skorzystali z tej informacji. Sowieci przechwycili plany i prototypy niemieckiego Focke-Wulfa Ta 183. Mimo to, obecnie większość źródeł podaje, że MiG-15 jest samolotem korzystającym z rozwiązań niemieckiego Ta 183 ale wymyślonym, zaprojektowanym, wykonanym i produkowanym przez Rosjan. Nietypowy eksperymentalny MiG-8 Utka zbudowany niedługo przed końcem wojny jest uznawany za główny czynnik który skłonił konstruktorów do wyboru skośnego układu skrzydeł w swoich późniejszych projektach.
Radzieccy konstruktorzy uznawali za niemożliwe dostosowanie niemieckiego silnika odrzutowego HeD-011 na potrzeby projektu. Konstruktor Alesander Siergiejewicz Jakowlew oraz minister lotnictwa Michaił Krunichev sugerowali Stalinowi aby Związek Radziecki zakupił silniki od Brytyjczyków. Ku ich zdziwieniu, minister handlu, sir Stafford Cripps, zgodził się udostępnić techniczne informacje oraz licencje produkcyjne silnika Rolls-Royce Nene. Silnik został skopiowany i produkowany jako Klimov RD-45, następnie montowany w myśliwcu MiG-15. Rolls-Royce nigdy nie otrzymał 207 milionów funtów opłaty za licencje.

W międzyczasie, 15 kwietnia 1947 roku, wydano dekret nr. 493-192, który nakazywał Mikojanowi OKB zbudowanie dwóch prototypów nowego myśliwca. Jako, że dekret przewidywał pierwszy lot w grudniu tego samego roku, konstruktorzy OKB-155 wrócili doprawiającego wcześniej problemy projektu - MiGa-9. MiG-9 miał problemy ze sterownością oraz zawodnym silnikiem. Ten drugi problem miał rozwiązać wspomniany wcześniej silnik Klimov, a do rozwiązania problemu sterowności rozpoczęto eksperymentowanie ze skośnym układem skrzydeł. Gotowe prototypy zostały oznaczone jako I-310.

I-310 był prostym, myśliwcem o skosie skrzydeł 35°, posiadającym wyjątkowe osiągi (prędkość maksymalną ponad 1040 km/h). Głównym konkurentem był podobny konstrukcją Lavochkin La-168. Po fazie testów do produkcji wybrany został projekt MiG. Oznaczony jako MiG-15, odbył pierwszy pokazowy lot 31 grudnia 1948. Wszedł do czynnej służby w 1949 roku i został oznaczony w bazie kodów NATO jako „Fagot”. Wczesne wersje produkcyjne miały tendencje do przechylania się na lewo lub prawo w związku z czym zaszła konieczność dodania lotek aerodynamicznych.

Ulepszona wersja MiGa-15, oznaczona jako „Bis”, weszła do służby na początku 1950 roku. Posiadała silnik Klimov-VK-1, który jest rozwinięciem RD-45/Nene, oraz kilka innych innowacji. Widoczne różnice to: światło w separatorze wlotu powietrza i na górnej krawędzi hamulca aerodynamicznego. Działka 23mm zostały zamontowane bliżej siebie. Niektóre wersje „bis” posiadały także na skrzydłach podwieszenie dla wyrzutni niekierowanych rakiet lub 250 kilogramowych bomb. Modyfikacje myśliwsko-bombowe zostały oznaczone jako „IB”, „SD-21”, „SD-5”. W latach 1953-1954 około 150 samolotów zostało zmodyfikowanych na SD-21, oraz nieznana liczba na wersję „IB” w późnych latach 50.

MiG-15 posiadał dostateczna ilość mocy nurkować z prędkością naddźwiękową, ale w praktyce było to niewykonalne, ponieważ samolot nie posiadał dostatecznego sterowania lotkami ogonowymi. W rezultacie, drastycznie spadała możliwość kontroli nad samolotem przy prędkości 1 Macha. Późniejsze wersje posiadały w pełni ruchome lotki ogonowe.

MiG-15 został zaprojektowany do przechwytywania amerykańskich myśliwców takich jak B-29. Były nawet wykonywane próby powietrzne z byłymi amerykańskimi B-29 oraz późniejszą sowiecką kopią B-29 – Tu-4 „Bull”. Dla zapewnienia skutecznego ognia przeciwko takim bombowcom MiG-15 był wyposażony w dwa działka 23mm z 80 pociskami na każde działko i jedno działko 37 mm z 40 pociskami. Broń ta była bardzo skuteczna w roli samolotu przechwytującego, ale ze względu na swoją niską częstotliwość strzału nie sprawdzała się dobrze podczas walki powietrznej przeciwko małym, szybkim i zwinnym myśliwcom odrzutowym. Pociski 23 mm i 37 mm miały także całkowicie inną balistykę – 23 miały tendencję do znoszenia w górę, a 37 do opadania. Działka były wyposażone w magazynek który mógł być zdejmowany z pod nosa myśliwca w celu serwisowania i przeładowania.

Zostało stworzonych wiele wariantów MiG-15, a najbardziej popularnym był dwumiejscowy treningowy MiG-15UTI (kod NATO „Midget”). Ponieważ Mikojan-Gurewicz nigdy nie produkował w większej ilości treningowych wersji późniejszego MiG-17 oraz MiG-19, MiG-15 UTI pozostał głównym myśliwcem treningowym państw układu Warszawskiego aż do 1970 roku. Mimo, że Chiny produkowały dwumiejscowe wersje treningowe MiG-17 oraz MiG-19, sowieci czuli, że MiG-15 UTI jest wystarczającym samolotem do celów treningowych.

Powstało bardzo wiele wersji myśliwca MiG-15. Niektóre z nich były produkowane w Polsce i Czechosłowacji. Także wersje chińskie i norweskie były inaczej oznaczone:

I-310: Prototyp.
MiG-15: Pierwsza wersja produkcyjna.
MiG-15P: Jednomiejscowa wersja MiG-15bis przystosowana do wszelkich warunków pogodowych.
MiG-15SB: Jednomiejscowa wersja myśliwsko-bomowa.
MiG-15SP-5: Dwumiejscowa wersja MiG-15UTI.
MiG-15T: Wersja szkoleniowa.
MiG-15bis: Ulepszona wersja myśliwca jednomiejscowego.
MiG-15bisR: Jednomiejscowa wersja rozpoznawcza.
MiG-15bisS: Jednomiejscowa wersja eskortująca.
MiG-15bisT: Ulepszona wersja szkoleniowa.
MiG-15UTI: Dwumiejscowa wersja szkoleniowa.
J-2: Chińskie oznaczenie jednomiejscowej wersji myśliwskiej.
JJ-2: Chińskie oznaczenie dwumiejscowego, treningowego MiG-15UTI.
Lim-1: MiG-15 budowany na licencji w Polsce.
Lim-1A: Polska wersja rozpoznawcza MiG-15 wyposażona w kamerę AFA-21.
Lim-2: MiG-15bis budowany na licencji w Polsce, z silnikiem Lis-2 (licencja VK-1).
Lim-2R: Polska wersja rozpoznawcza MiGa-15bis z miejscem na kamerę z przodu kabiny.
SB Lim-1: Polski Lim-1 przerobiony na ekwiwalent MiG-15UTI z silnikiem RD-45.
SB Lim-2: Polish Lim-2 or SBLim-1 converted to jet trainers with Lis-1 (VK-1) jet engines.
SBLim-2A or -2Art: Polska wersja dwumiejscowego samolotu rozpoznawczego do korygowania artylerii.
S-102: Myśliwiec MiG-15 zbudowany na licencji czechosłowackiej.
S-103: MiG-15bis zbudowany na licencji czechosłowackiej.
CS-102: MiG-15UTI zbudowany na licencji czechosłowackiej.
Raduga KS-1 Komet: Oparta o kadłub MiGa-15 rakieta powietrze-woda.

Standardowe uzbrojenie MiG-15 to:

2x działka NR-23 23mm zamontowane w lewej dolnej części kadłuba (80 naboi na działko, 160 łącznie)
1x działko Nudelman N-37 37 mm w prawej dolnej części kadłuba (40 pocisków)
2x bomby 100 kg (220 lb), zbiorniki z paliwem, or lub niekierowane rakiety na zaczepach pod skrzydłami

made by Patriot, 2009 | kontakt